Selecteer een pagina
De Britten hebben het begrepen: onderzoek herzien klimaatbeleid teneinde energiezekerheid en betaalbaarheid te waarborgen

De Britten hebben het begrepen: onderzoek herzien klimaatbeleid teneinde energiezekerheid en betaalbaarheid te waarborgen

De Britse regering laat haar klimaatbeleid evalueren teneinde te toetsen of de doelstelling van zero CO2 emissie in 2050, kan worden gerealiseerd onder de condities van gegarandeerde leverzekerheid en betaalbaarheid van energie.

Wij publiceerden meermaals over de onhaalbaarheid, de ondoordachtheid en de economie & maatschappij ontwrichtende effecten van dit beleid:

  • Energietransitie in economisch perspectief (bron)
  • Acuut tekort aan elektriciteit in het Europese net (bron)
  • Hyperinflatie en sociale onrust als fossiele brandstoffen te snel worden verlaten (bron)
  • Onverantwoord klimaatbeleid kost ons onze welvaart (bron)
  • Krankzinnige energieprijzen geheel veroorzaakt door overheidsbeleid (bron).

De onafhankelijke evaluatie wordt voorgezeten door voormalig energieminister Chris Skidmore, en heeft tot doel te onderzoeken in hoeverre het realiseren van de 2050 doelstelling samen gaat met de economische groeidoelstellingen van het VK. De nieuwe premier Liz Truss staat bekend als een rechtse hardliner met oog voor marktwerking, economie, welvaart en bedrijfsleven. De nieuwe regering in het Verenigd Koninkrijk heeft onlangs stappen ondernomen het potentieel voor binnenlandse olie- en gasproductie te verhogen en de importafhankelijkheid te verkleinen. Vorige week heeft de regering formeel het moratorium op schaliegaswinning in Engeland opgeheven en heeft haar steun toegezegd voor een nieuwe olie- en gaslicentieronde in de Noordzee, die conform verwachting zal leiden tot meer dan 100 nieuwe licenties voor gas- & oliewinning.

De evaluatie van het klimaatbeleid moet eind 2022 gereed zijn. De benoeming van Liz Truss is een politieke ruk naar rechts, net als de verkiezingsuitslagen in Zweden en Italië. Goed dat er nog weldenkende mensen zijn naast al die linkse niets presterende en belastinggelden opslurpende dromers in Brussel.

An inconvenient truth: sancties tegen Rusland leiden tot versnelde opwarming van de aarde

An inconvenient truth: sancties tegen Rusland leiden tot versnelde opwarming van de aarde

Dat de westerse sancties tegen Rusland in het kader van de oorlog in de Oekraïne  bizarre effecten hebben is inmiddels uit en te na bekend:

  • De oorlog wordt er niet door verkort
  • De russische Roebel staat er goed voor en de Russen hebben hun handelsactiviteiten verlegd naar andere delen van de wereld, waaronder India, China en het Midden-Oosten
  • De westerse economieën, samenlevingen en burgers worden keihard getorpedeerd door ongekende energieprijzen, dreigende energietekorten en een inflatie die sinds decennia niet zo hoog was
  • De hoge olieprijzen hebben geleid tot productiereductie door de OPEC landen (nog meer krapte)
  • Poetin heeft nog nooit zoveel vrienden gehad, getuige de gestage uitbreiding van de “BRICS landen” en diverse nieuwe allianties waardoor het westen in toenemende mate de vreemde eend in de bijt is
  • De sancties hebben geleid tot een ongekende geo-politieke herschikking en verschuiving van de verhoudingen in de wereld
  • Turkije en andere landen zijn doende alternatieve internationale betaalsystemen in te voeren als alternatief voor SWIFT
  • De westerse energietransitie krijgt een dreun omdat door energietekorten acuut weer moet worden overgeschakeld op intensivering van gebruik van fossiele brandstoffen. Overal worden in paniek centrales opgestart die totaal niet passen in de groene klimaatfetisj: kolen, gas, kernenergie, etc.
  • Etc.


De westerse sancties hebben nog een negatieve bijvangst: ongekende toename van de kooldioxide-emissie door de scheepvaartindustrie.

Jan Dieleman, hoofd zeetransport van Cargill Inc., verklaarde bij Bloomberg dat Europese importeurs tankers inhuren voor langeafstandstransporten van energieproducten uit landen aan de andere kant van de wereld. Zonder de sancties zouden aardgas en andere geraffineerde energieproducten via pijpleidingen van Rusland naar Europa stromen. Maar omdat Europa vast blijft houden aan haar sancties (en die blijft intensiveren) zijn EU-importeurs genoodzaakt tankers in te huren om vloeibaar aardgas (LNG) uit Azië te halen. Het zal niet verbazen dat China gewoon russisch gas doorverkoopt aan Europa. Inclusief kosten- en winstopslag. Brusselse hypocrisie ten top!Conform Dieleman leiden naast het feit dat gas en olie niet via pijpleidingen maar via tankers moeten worden getransporteerd, de sterk gestegen brandstofkosten voor die schepen er toe dat scheepsexploitanten overschakelen op de meest vervuilende brandstofsoorten.

De scheepvaart was verantwoordelijk voor circa 3% van de door de mens veroorzaakte wereldwijde kooldioxide-uitstoot. Tendens: stijgend.

De sancties tegen Rusland zijn niet alleen volkomen ineffectief maar aantoonbaar schadelijk voor onze eigen bevolking, onze eigen economie en staan haaks op het westerse klimaatbeleid. Briljant overheidsbeleid. Enfin, u kent ons adagium: de overheid is niet de oplossing, maar het problem.

Goed dat er een politieke ruk naar rechts gaande is: dat loutert de geest.

De Chinese Yuan is begonnen de dominantie van de dollar te breken

De Chinese Yuan is begonnen de dominantie van de dollar te breken

China lijkt een aanval te hebben ingezet tegen de dollar als globale reservemunt.

Ofschoon er momenteel nog geen aanwijzingen zijn dat de positie van de dollar in acuut gevaar verkeert, blijken steeds meer centrale banken de yuan als serieuze handelsmunt te beschouwen.

Conform de jaarlijkse enquête (bron) van UBS Asset Management onder valutamanagers van de top 30 centrale banken, gaf ongeveer 85% aan belegd te hebben, of dat te overwegen, in de Chinese yuan. Dat is een stijging van maar liefst 81% ten opzichte een jaar eerder.

Gemiddeld zijn de valutamanagers van de centrale banken van plan binnen de komende 10 jaar ongeveer 5,8% van de bankreserves in yuan aan te houden. Dat zou een verdubbeling betekenen ten opzichte van het niveau ad 2,9% van de wereldwijde yuan-posities dat eind juni 2022 door het Internationaal Monetair Fonds werd gerapporteerd.

Uit dezelfde enquête blijkt dat het gemiddelde aandeel van amerikaanse dollarbezittingen is gedaald tot 63%. Dat was een daling van 69% ten opzichte van het voorgaande jaar.

Moreel Kompas heeft reeds eerder gemeld dat de westerse sancties als reactie op de invasie van de Oekraïne “de discussie over een ‘multipolaire’ wereld hebben gekatalyseerd. Een wereld waarin de VS niet langer de enige dominante macht is.

De sancties in de vorm van uitsluiting van Rusland van het internationale betalingssysteem SWIFT, het willekeurig blokkeren van banksaldi, zonder enige rechterlijke uitspraak willekeurig beslag leggen op bezittingen van Russische oligarchen, het verbieden van handelstransacties met Rusland, het verbieden van de handel in Russisch goud, etc., hebben niet-westerse landen aangezet om onderling afspraken te maken over handelsrelaties en financiële stromen. Minder afhankelijkheid van de dollar betekent minder blootstelling aan willekeurige diplomatieke- en economische druk vanuit het westen. Lees ook: “BRICS: wat als Saoedi-Arabië zich aansluit bij de coalitie tegen het westen?

De reactie van Rusland op de westerse sancties heeft geleerd dat verzet tegen de westerse dominantie prima mogelijk is. Zo heeft Rusland bepaald gas en olie te willen leveren maar betaling dient plaats te vinden in roebels. Hetzelfde geldt voor tarweleveringen vanuit Rusland. Daarmee wordt de afhankelijkheid van de US dollar omzeild. Doordat de behoefte aan roebels in de wereld sterk is toegenomen is de roebel sterk in waarde gestegen ten opzichte van andere munten. Ook de Chinezen zullen zien dat dit zo prima functioneert. Ook China kan zeggen: u wenst chips, voedingsmiddelen, zeldzame metalen (bron), medicijnen? Dat kan, even aftikken in yuan svp. Gezien de sterke westerse afhankelijkheid van China en de omvang van de handelsstromen met China, betekent dit onmiddellijk het einde van de hegemonie van de dollar. Ook Saoedi-Arabië (het grootste olie producerende land ter wereld) overweegt momenteel betaling van olie te accepteren in yuans naast dollars (bron).

Het dalende vertrouwen in de dollar begon overigens al lang voor de recente gebeurtenissen in de Oekraïne. De VS heeft decennia haar welvaart in hoge mate gefinancierd via de creatie van schulden. Overheidstekorten werden gefinancierd met schulden. De VS kwamen daarmee weg omdat de dollar de wereldreservemunt is: de wereldwijde vraag naar dollars helpt bij het absorberen van de gevolgen van het blijven drukken van geld. De centrale bank van de Verenigde Staten, de Federal Reserve (FED), drukte bijvoorbeeld duizenden miljarden dollars om de overheidsmaatregelen tegen de verspreiding van COVID-19 te compenseren. Dit devalueerde de dollar en heeft geleid tot hoge inflatie. Geldverruiming en dit geld massaal in omloop brengen terwijl het volume aan goederen en diensten door lockdowns en bewegingsbeperkingen sterk daalt, leidt tot prijsstijgingen.

Er staan geopolitiek grote dingen te gebeuren. De macht in de wereld verschuift steeds sneller. De hegemonie van het westen is definitief ten einde. De economie van het westen maakt conform het IMF binnenkort overigens nog slechts 34% van de wereldeconomie uit. De tijd dat het westen onder leiding van de VS de wereld haar wil op legt is ten einde. Gaandeweg worden de yuan reserves bij centrale banken verhoogd en de dollar reserves verlaagd. Als de VS haar tekorten niet langer over de rug van de rest van de wereld kan financieren, is het afgelopen met haar rol in de wereld. En datzelfde geldt voor de vazalstaten van de VS in het westen, bijvoorbeeld in Europa. Dat betekent overigens ook het einde van allerlei westerse decadente zaken als LHBTQ+, woke, WEF, identity politics en het maatschappij en economie torpederende klimaatbeleid (bron). Daarvoor in de plaats komt dan de dominantie van de Chinese Communistische Partij.

Gambia haalt klimaatdoelen Parijs, de rest niet…

Gambia haalt klimaatdoelen Parijs, de rest niet…

Kijkend naar de volstrekt utopische en maatschappij en economie torpederende klimaatdoelen van Parijs, is in elk geval één land goed op weg: Gambia. 

Dat blijkt uit een rapport waarin 35 landen, waaronder de grootste uitstoters van CO2, zijn beoordeeld. De EU is daarbij als geheel bekeken. Wat blijkt?

Landen met strenge doelstellingen liggen by far niet op koers om die te realiseren, terwijl veruit de meeste andere landen weinig of helemaal geen concrete doelstellingen geformuleerd hebben om tot reductie te komen in 2030. Ter informatie: het Klimaatakkoord van Parijs hebben 191 landen ondertekend, maar slechts 61 landen hebben zich gecommitteerd aan een kwantitatieve CO2 reductiedoelstelling. Van die 61 landen heeft de EU namens 28 landen (destijds nog inclusief het Verenigd Koninkrijk) getekend. De EU landen moet onder druk van de EU meedoen. Wie geen concrete doelstellingen heeft hoeft immers ook niks concreet toe te zeggen. Veruit de meeste landen van de wereld leunen relaxed achterover en bekijken hoe de koplopers hun maatschappij en economie ontwrichten. We zien dat inmiddels gebeuren in West-Europa in de vorm van historisch hoge inflatie, ongekende energieprijzen en dreigende energietekorten. Leidend tot verarming en structurele uitholling van de concurrentiepositie van Europese landen. Sociale onrusten staan voor de deur.

De status van de energietransitie is gepubliceerd in een rapport van Climate Action Tracker (bron), een samenwerkingsverband van Climate Analytics en het NewClimate Institute. 

Het rapport rangschikt landen op basis van factoren als klimaatbeleid, actie, landgebruik, internationale financiële steun en emissiedoelen. Het enige land dat zich aan de doelstellingen houdt, is Gambia. Het kleine West-Afrikaanse land zet vooral stappen op het gebied van duurzame energie.

Uit de analyse blijkt onder andere dat een aantal belangrijke landen, zoals Australië, Brazilië, Indonesië en Rusland gewoon op hetzelfde niveau zitten of nog slechter presteren dan in het Klimaatakkoord van Parijs (2015) is bepaald.

Zoals in onderstaand schema is te zien, presteert het Verenigd Koninkrijk beter dan de EU, maar doen landen als Canada, Nieuw-Zeeland en China het slechter. 


Conclusie
Op basis van bovenstaand onderzoek zien wij een situatie waarin voor de utopische doelen feitelijk onvoldoende draagvlak bestaat op globaal niveau. Zeer belangrijke landen als het gaat om CO2 emissie als China, India, Rusland en Saoedie-Arabië doen in feite niet, of alleen voor de bühne, mee. Redelijk op weg in de transitie zijn vrijwel uitsluitend onbelangrijke nietszeggende landen. En dit tegen de volgende achtergronden:

  • De energietransitie kost (exclusief China) maar liefst USD 150.000 mrd. Het totale GDP/BBP van de wereld is ongeveer 86.000 mrd. per jaar. Benodigd is dus circa 2x het huidige wereldwijde BBP. Of: de als extreem hoog en incidenteel (een dergelijke pandemie is er niet eerder geweest) gekwalificeerde totale globale covid gerelateerde kosten, worden geschat op USD 3.940 mrd.. Dat is aanzienlijk minder dan het voor de energietransitie benodigde jaarbedrag ad USD 5.000 mrd.. En dat: 30 jaar lang! (bron).
  • Voorloper in de “Energiewende” is Duitsland. Duitsland heeft inmiddels de hoogste stroomprijs van de wereld.
  • Groene energie is structureel duurder dan fossiele energie. Alleen al om het feit dat naast groene energiebronnen als wind, zon en biomassa een infrastructuur van fossiele energiebronnen moet blijven bestaan. Als er onvoldoende wind, zon of biobrandstof is ten opzichte van de energievraag moet er fossiel worden bijgestookt. Dit betekent dat de vaste kosten (afschrijvingen, onderhoud, personeel, etc.) voor zowel de groene- als de fossiele infrastructuur blijvend in stand moet worden gehouden. De energietarieven bevatten derhalve de kosten van beide infrastructuren. Daarnaast dient overproductie van stroom gesubsidieerd te worden afgezet naar het omringende buitenland (daar schijnt de zon ook c.q. waait het toevallig ook). Die negatieve afzetprijs maakt onderdeel uit van de kostprijs die de burger moet betalen. Als groene energie goedkoper zou zijn, waren de oeverloze subsidies voor windparken, zonnecellen, elektrische auto’s etc. niet nodig. ook die subsidies betaalt per saldo de belastingbetaler.
  • Wat de gevolgen van de energietransitie zijn kunnen we momenteel zien in de ontwikkeling van de energiemarkt. Grote tekorten zijn ontstaan door jarenlange desinvesteringen in de fossiele energiesector (voorbeeld). Van ontginning, winning tot raffinage. De vraag is hoger dan het aanbod, leidend tot oplopende prijzen vanaf medio 2021. Het geruzie van het westen (sancties) met Rusland heeft dit proces verder versneld. De structurele oorzaak ligt echter in het klimaatbeleid.
  • Door de opgelopen energieprijzen die voor het grootste deel veroorzaakt worden door het klimaatbeleid en de overheidsmaatregelen tegen de verspreiding van het coronavirus in de vorm van lockdowns en bewegingsbeperkingen, hebben geleid tot een uitzonderlijk hoge inflatie. En die inflatie is niet tijdelijk. Conform het CPB kunnen ca. 1,2 mln. huishoudens nu al niet meer rondkomen. Dat zijn meer dan 2 mln. mensen in Nederland!
  • Een sluitend “groen” energieconcept dat betaalbare energie met een hoge leverzekerheid garandeert, is er niet. Er is door politici volstrekt onverantwoordelijk gestart met het afbouwen van de fossiele energievoorziening (Duitsland voorop) zonder dat groene alternatieven in voldoende mate aanwezig waren. Daarbij stelselmatig de fossiele sector en investeringen in fossiele energievoorziening verketterend.
  • Het promoten van de energietransitie heeft stelselmatig leugenachtig plaatsgevonden. Er is in de communicatie nooit expliciet aandacht geweest voor de problemen van de energietransitie, zoals: de onbetaalbaarheid van de benodigde investeringen, de verminderde leverbetrouwbaarheid, de veel hogere energieprijzen, de inflatoire effecten, het feit dat de geschiedenis leert dat welvaart alleen daar kan ontstaan waar energie in voldoende mate, betrouwbaar en betaalbaar beschikbaar is, het uithollen van de concurrentiepositie van Europa ten opzichte van de rest van de wereld, etc. etc. etc..

En het ergste van allemaal: zolang de energietransitie niet globaal gebeurd, levert besparing van fossiele brandstoffen in het westen NUL !!! besparing aan CO2 emissie op. Niet een beetje. Nee nul.
Het is heel eenvoudig: élke liter olie (ton steenkool, etc.) die uit de grond wordt gehaald door olieproducerende landen en als energiebron wordt gebruikt, leidt hoe dan ook tot CO2 uitstoot. Als het westen minder olie verbruikt is dat mooi maar de olieproducerende landen zullen geen liter olie minder oppompen. Die landen moeten blijven produceren om hun hofhouding in stand te houden en bevolking van enige welvaart te voorzien. Die olie wordt gewoon verkocht aan landen die niet meedoen aan de energietransitie. Dat zien we dan ook volop gebeuren (bron). Met alle gevolgen (ook geopolitiek) van dien. China zet bijvoorbeeld vol in op uitbreiding van steenkolen centrales. Overigens: als de olieprijs zou dalen door lagere vraag uit het westen dan is het antwoord van de olieproducerende landen simpel: verhogen van de productie. En daarmee verhogen van de globale CO2 uitstoot… Lastig puntje is trouwens dat het grootste olie producerende land ter wereld (Saoedie-Arabië) inmiddels slaande ruzie heeft met de Verenigde Staten en een innige relatie ontwikkeld met de Chinezen en de Russen (bron).


Een “groen” overheidsbeleid dat op wereldniveau niets oplost met ongekende maatschappelijke, economische en geopolitieke gevolgen. Exact als bij de sancties tegen Rusland trouwens: het stopt de oorlog in de Oekraïne niet, de Russen hebben er nauwelijks last van en de burgers en het bedrijfsleven in het westen betalen de prijs. Niet de beoogde effecten, wel de nadelen.


BRICS: wat als Saoedi-Arabië zich aansluit bij de coalitie tegen het westen?

BRICS: wat als Saoedi-Arabië zich aansluit bij de coalitie tegen het westen?

Het westen legt de wereld al decennia haar wil op, voert oorlogen op allerlei plekken in de wereld, legt schier willekeur “sancties” op aan landen die haar onwelgevallig zijn, confisceert of legt beslag op bezittingen van buitenlandse mogendheden of diens burgers, etc.. En wie denkt dat dit zonder grote gevolgen zal blijven is ongeïnformeerd of snapt er niets van. Er is een geopolitieke verschuiving op wereldniveau gaande. Het westen tegen de rest. Dat is al decennia zo, maar nu zijn er zaken significant gewijzigd: de rest collectief tegen het westen! Maakte het westen 25 jaar geleden circa 80% van de globale economie uit, is dat komende jaren gereduceerd tot 34% (bron: IMF). Wellicht een goed argument een toontje lager te zingen. Daarnaast is de economische afhankelijkheid van het westen van de overige landen ongekend toegenomen. Bijvoorbeeld wat betreft de afhankelijkheid van essentiële grondstoffen en mineralen (bron). We zien recent wat afhankelijkheid van andere landen betekent. Bijvoorbeeld wat betreft Russisch gas, olie, kunstmest en tarwe. Of afhankelijkheid van farmaceutische producten uit China en India. De internationale productie- & logistieke ketens zijn inmiddels zwaar verstoord. Die afhankelijkheden dragen bij aan de momenteel historisch hoge inflatie. Inflatie die het westen armer maakt en aanleiding is van een aanstormende zware recessie. “Economische motor van Europa” Duitsland heeft inmiddels een tekort op haar handelsbalans voor het eerst sinds 40 jaar. Grote groepen burgers kunnen hun rekeningen niet meer betalen. Sociale onrust dreigt.

Het beleid van het westen leidt recent tot tegenbeleid van de andere landen. Die landen zijn in versneld tempo doende zich te organiseren in de BRICS organisatie. Was deze groep landen in eerste instantie samengesteld uit de landen Brazilië, Rusland, India, China en South Africa (vandaar de naam BRICS), inmiddels wordt dit samenwerkingsverband in versneld tempo uitgebreid. Ondermeer staat Indonesië op het punt zich aan te sluiten. Dit zal uiteindelijk “by far” het grootste economische handelsblok ter wereld vormen. Inmiddels representeren de BRICS landen al ca. 3,4 miljard mensen. Tendens stijgend en met name economisch zeer belangrijke landen staan op het punt zich aan te sluiten bij de coalitie tegen het westen.

Moreel Kompas publiceerde eerder over de internationaal zeer belangrijke rol van Saoedie-Arabië (bron). In dat kader struikelen de ontwikkelingen in hoog tempo over elkaar heen. Dit artikel van Newsweek heeft enorme geopolitieke implicaties: Saoedie-Arabië overweegt zich aan te sluiten bij de BRICS landen. Vroeger was dit land innig bevriend met de Verenigde Staten, inmiddels is die relatie totaal bekoeld en is de grootste afnemer van olie China. De stroom olie naar de Verenigde Staten is inmiddels verplaatst naar China. Saoedie-Arabië overweegt betaling van olie te accepteren in Yuans in plaats van US dollars. Het “klimaatbeleid” is mede debet aan aan de verschuivende oliestromen in de wereld. Inmiddels overweegt ook Iran (olie) en Argentinië (agro en grondstoffen) )toetreding tot BRICS. Als Saoedie-Arabië zich bij de BRICS landen aansluit is voor het westen “de bok vet” en ontstaat een geopolitieke en monetaire aardverschuiving.

Niet alleen staat het westen alleen in haar sancties tegen Rusland (die de oorlog totaal niet verkorten), maar ook met haar “Build Back Better” klimaatveranderingsagenda. Stopt het westen met het gebruik van kolen, olie en gas als basis voor economie, welvaart en verzorgingsstaat, de rest van de wereld kiest voor de veel efficiëntere en goedkopere vormen van energie in de vorm van fossiele brandstoffen. Het aantal landen dat in het kader van het klimaatakkoord van Parijs harde bindende toezeggingen heeft gedaan over CO2 reductie is slechts 61 (van 191). Van die 61 landen heeft de EU namens 28 landen (destijds nog inclusief het Verenigd Koninkrijk) getekend. De EU landen moet onder druk van de EU meedoen. De rest van de landen in de wereld schaalt waar mogelijk onder vermelding “wij hebben ook recht op welvaart” de toepassing van fossiele brandstoffen op en kijkt met tevredenheid hoe het westen haar economie en maatschappij torpedeert.

Toetreding van Saoedi-Arabië zou in wezen het einde zijn van de petrodollar en het einde van het vermogen van de Verenigde Staten om via de USD, buitenlandse regeringen te manipuleren en schulden te blijven maken over de rug van de internationale gemeenschap. De Amerikanen weten dit overigens ook maar blijven vooralsnog de wereld de wetten voorschrijven. De voorzitter van de Federal Reserve (FED) Jerome Powell verklaarde begin juni dat “er snelle veranderingen plaatsvinden in het wereldwijde monetaire systeem die de internationale rol van de dollar kunnen beïnvloeden.” (bron) 


De gele landen:

  • de westerse alliantie met sancties tegen Rusland
  • landen die hoe dan ook de energietransitie er door meent te moeten drukken
  • landen die volledig afhankelijk zijn van de grijze landen als het gaat om energie, grondstoffen, schaarse edelmetalen en mineralen (bron) en goedkope productielocaties
  • de actieve aanhangers van de subversieve doelstellingen van het World Economic Forum (bron) (bron)
  • landen die hun ‘welvaart’ op de pof en over de rug van toekomstige generaties hebben gefinancierd met schulden en obsceen monetair beleid (geld drukken en nul rente)
  • verkeren maatschappelijk in een “fin de siècle” decadentie gelardeerd met ‘woke’ en ‘identity politics’. 

De rest van de wereld (grijs) vindt het allemaal best, veroordeelt weliswaar de oorlog in de Oekraïne maar kiest er via “Real Politik” voor voedsel- en energieleveringen voor haar bevolking veilig te stellen en organiseert zich onderling tot een machtig blok. 

De BRICS leiders

Per saldo zijn de BRICS landen, landen die niet willen dat multinationale ondernemingen, financiële instellingen en NGO’s de dienst uitmaken in hun land. En terecht! Deze landen zijn voor internationale samenwerking van onafhankelijke landen, tot wederzijds voordeel.

De BRICS landen zijn allen anti-corporatistisch. Anders geformuleerd: de BRICS-groep is defacto het tegenovergestelde van de opvattingen van het World Economic Forum (bron).

BRICS, zeker als Saoedi-Arabië, Iran en Argentinië zich aansluiten zal een effectief tegenwicht zijn voor de decennia lange dominantie van westerse landen via haar grip op handels- en financiële stromen. Dit leidt onherroepelijk tot een gezondere machtsverdeling in de wereld. Ten koste van de welvaart in het westen.

Niet alleen drijft de handelwijze van het westen de rest van de wereld in elkaars armen, er blijken ook onverwachte problemen. Het westen beoogt met handels- en financiële sancties de Russische economie te treffen. Voorspeld werd dan ook een historische val van de roebel. Wat blijkt? De roebel heeft een historisch hoge wisselkoersverhouding met de USD. Ondanks uitsluiting van Rusland van het internationale betalingsverkeer via SWIFT. Geënthousiasmeerd door deze ontwikkelingen gooide Putin er een schepje bovenop. Willen jullie gas jongens? Even aftikken in roebels graag (bron). Resultaat: verdere versterking van de roebel en torpedering van westerse economieën die weigeren in roebels te betalen. Volgende stap: willen jullie tarwe jongens ? Even aftikken in roebels….
En more to come… want Rusland is key exporteur van allerlei producten en grondstoffen.

Het kan niet anders dan dat de Chinezen dit zien en denken: willen jullie chips jongens? Even aftikken in yuan. Willen jullie auto accu’s? Even aftikken in yuan svp….

Zonder dat de ECB afgelopen donderdag een “spoedvergadering” had belegd, hadden de meesten zich niet gerealiseerd dat er sprake is van een noodsituatie in de EURO zone

Zonder dat de ECB afgelopen donderdag een “spoedvergadering” had belegd, hadden de meesten zich niet gerealiseerd dat er sprake is van een noodsituatie in de EURO zone

Blijkbaar is de sterke stijging van de rente op Italiaanse obligaties een noodsituatie. Het label “noodsituatie” vestigt de aandacht op de precaire toestand van de overheidsfinanciën in de zuidelijke delen van Europa. 

Echter, niet het verschil tussen de rente op Italiaanse versus Duitse obligaties (de zogenaamde “spread”) is de noodsituatie, maar de schuldenniveaus van die landen. Schulden betekent: meer uitgeven dan je verdient. Waarom is de rente voor de Italianen hoger? Omdat de kapitaalmarkten er van uitgaan dat landen met dermate hoge schulden een hoger kredietrisico hebben. Dus vragen ze een hogere rente.

Wie heeft die schulden van de zuidelijke Europese landen gefaciliteerd?
De ECB zelf. Door de rente op nul (of zelfs negatief) te zetten worden landen gestimuleerd om schulden te maken (“de rente is laag”) en door de obligaties van die zuidelijke Europese landen vervolgens op te kopen stimuleert de ECB het maken van nog meer schulden nog meer. Opkoop van die obligaties vond de ECB nodig omdat reguliere marktparijen ze niet pruimen. De prijs van dit ECB beleid? Nog meer schulden en inflatie. De ECB heeft de geldhoeveelheid sinds 2008 met een factor 6 !! vergroot (na correctie voor inflatie en economische groei). Geld dat is gebruikt om die inferieure obligaties van de zuidelijke landen op te kopen. Los van het feit dat die zuid Europese landen “wellicht genetisch” nooit enige aanleiding zien schulden af te bouwen, belastingen te innen en de overheidsfinanciën te herstructureren, is men zelfs gefaciliteerd om de schulden te vergroten. In 2021 bedroeg de schuldenlast gerelateerd aan de GDP 151%. In feite heeft het opkoopprogramma van de ECB er toe geleid dat de rentes jarenlang op die obligaties kunstmatig veel te laag waren. Een dergelijk onverantwoord financieel beleid van landen wordt normaliter niet alleen afgestraft door hogere rentes op verstrekte leningen, maar ook door sterke devaluatie van de betreffende munt. Italië kan de munt niet devalueren want het zit in de EURO. En als de rente voor de Italianen oploopt koopt de ECB de leningen van Italië op. Daarover ging de “spoedvergadering”. Men gaat weer opkopen. Daarvoor is geldverruiming nodig. Daardoor is er voor de Italianen geen prikkel orde op zaken te stellen en krijgt de hele Eurozone een additionele inflatie impuls.

De volgende EURO crisis staat voor de deur. Op de globale markten leidt dat tot een afwaardering van de EURO. Importen (bijvoorbeeld energie en voedsel) worden daardoor fors duurder. Nog meer inflatie! 

Te grote afhankelijkheid van banken
Wat de problemen met de staatsschuld in Europa gevaarlijker maakt voor de economie dan elders, is het hoge aandeel van bankleningen in de financiering van bedrijven. Terwijl in de VS 80% van de bedrijfsfinanciering plaatsvindt op de obligatiemarkt, vindt in Europa 80% van deze financiering plaats via bankleningen. So what? Nou, het zit zo: 
banken zijn in Europa verplicht te beleggen in staatsobligaties. Problemen in de sfeer van staatsobligaties raken derhalve ook de commerciële banken. Een crisis in de financiële sector is een niet ondenkbaar risico, zo niet: waarschijnlijk. Een land met een extreem niveau van bedrijfsschulden is overigens Frankrijk.

Wat kan de ECB nog doen?
Niks. Rente verhogen leidt tot faillissementen in zuid Europa. Rente verlagen of nog meer staatsobligaties uit het zuiden opkopen leidt via nog meer geldcreatie tot inflatieverhoging en nog hogere schulden. Maar die, nu al historisch hoge, inflatie moet juist spoedig omlaag want anders leidt dat tot een ernstige economische crisis in Europa.

Wie het begin van dit artikel nog eens leest zal constateren: de ECB heeft de ellende veroorzaakt maar is nu onmogelijk in staat nog een oplossing te bieden. De enige mogelijke uitweg in Europa is een verzengende economische crisis. En die staat op de drempel.

Had het Genootschap dit niet wat eerder kunnen bedenken?
Jawel hoor, op 16 december 2021 bijvoorbeeld: “Beleid centrale banken funest en laakbaar. En een serieuze bedreiging voor onze welvaart.”

Migratiestromen miljonairs in kaart gebracht

Migratiestromen miljonairs in kaart gebracht

In 2022 zullen naar verwachting maar liefst 88.000 miljonairs naar een ander land verhuizen. Dat blijkt uit het Henley Global Citizens Report.

Het is interessant hiernaar te kijken, want miljonairs hebben niet alleen in potentie veel te verliezen, zij hebben ook de mogelijkheden elders te gaan wonen. En om moverende redenen te besluiten: “bekijk het maar hier”. Het vestigingsklimaat voor miljonairs levert in die zin belangrijke informatie. Naar welke landen verhuizen miljonairs en waar komen ze vandaan?

In onderstaande afbeelding is een en ander gevisualiseerd door Carmen Ang en Nick Routley van Visual Capitalist. Hierin is de balans tussen immigratie en emigratie van “High Net Worth Individuals” (HNWIs) per land gepresenteerd. HNWI’s zijn personen met een vermogen van meer dan US $ 1 miljoen. Dollarmiljonairs dus.

Migratie van miljonairs is terug van weggeweest
2020 liet een sterke daling van het aantal migrerende miljonairs zien door de wereldwijde lockdowns en bewegingsbeperkingen als ingesteld door overheden tegen de verspreiding van het coronavirus. Het was niet eenvoudig het thuisland te verlaten als je deels niet eens je huis mocht verlaten en/of naar een ander land mocht reizen. 

Maar naarmate de beperkingen werden versoepeld en landen hun grenzen weer openden begon de migratie van miljonairs weer op gang te komen. Wellicht deels ook geïnspireerd door frustratie over het gevoerde coronabeleid, want er was sprake van grote verschillen in het gevoerde beleid tussen individuele landen. In die zin kan er deels sprake zijn geweest van ‘coronabeleidsvluchtelingen’.

In meerjarig perspectief was het aantal migrerende miljonairs als volgt:

Welke landen zien miljonairs vertrekken?
Er is uiteraard een veelheid aan potentiële redenen waarom miljonairs hun land verlaten. Ontsnappen aan oorlog en onveiligheid in het algemeen is er een van. Het is dan ook geen verrassing dat Rusland en de Oekraïne naar verwachting in 2022 aanzienlijke emigratiecijfers zullen laten zien.

Noot: cijfers afgerond op 100-tallen.

Terwijl Rusland naar verwachting 15.000 miljonairs ziet vertrekken, zal de Oekraïne naar verwachting het hoogste verlies in procenten ervaren. De verwachting is dat maar liefst 42% van de miljonairs het land in 2022 zullen verlaten. Zoals gezegd: miljonairs hebben veel te verliezen.

China ziet 10.000 miljonairs vertrekken. Miljonair wordt je normaliter door een onderneming te voeren en hard te werken. Het ondernemerschap en het communistische regime zijn beperkt compatibel met elkaar. Een communistisch regime is de facto een partij dictatuur waar willekeur aan de orde van de dag is. Kun je je een vertrek permitteren, dan is er absoluut iets voor te zeggen dat te doen. Te meer daar de welvaartsgroei in China onlangs begint af te nemen. Het economisch klimaat wordt guur en de diverse draconische “zero covid” lockdowns stemmen ook niet vrolijk.


Welke landen zien miljonairs aankloppen?
De Verenigde Arabische Emiraten (VAE) is te beschouwen als een “miljonairsmagneet”. Mede door het actieve immigratiebeleid van het land dat speciaal is afgestemd op het aantrekken van privévermogen en internationaal talent. In 2022 zullen naar verwachting 4.000 miljonairs in de Emiraten gaan wonen. Wat miljonairs prettige vestigingscriteria vinden, zijn onder andere: veiligheid, fraai weer, weinig overheidsbemoeienis en regelzucht en een vriendelijk fiscaal regime. Golfbanen en de nabijheid van de zee helpen ook.

Australië blijft ondanks haar faux-pas op coronagebied (extreem streng beleid) miljonairs aantrekken en komt op de tweede plaats achter de VAE. De afgelopen twee decennia zijn ongeveer 80.000 miljonairs tussen de kangoeroes gaan wonen omdat de kosten van gezondheidszorg in Australië laag zijn, de erfbelasting nul is en sprake is van een prima economische situatie.

Het is evident dat een netto instroom aan miljonairs gunstig is voor een land. Die lui hebben immers wat te besteden…

Waarom de globalisering totaal mislukt is

Waarom de globalisering totaal mislukt is

De globalisten bijten inmiddels volledig in het stof. En dat is een goede zaak want globalisering stoelt op volstrekt onrealistische uitgangspunten. Het heeft dan ook bepaald geen zegeningen gebracht.

  • Globalisten met de VN en het WEF voorop hebben een idealistisch wereldbeeld dat is gebaseerd op harmonie, gelijkheid, respect, eensgezindheid en gemeenschappelijke belangen. De werkelijkheid is echter totaal, maar dan ook totaal, anders. Dat is de reden waarom de islam opnieuw in oorlog is met Europa, Rusland de Oekraïne binnenvalt, China bezig is de macht in de wereld naar zich toe te trekken, verreweg de meeste landen niet meedoen met de sancties van het westen tegen Rusland (bron), verreweg de meeste landen niet meedoen met de energietransitie (slechts 61 van 191 ondertekenaars van het klimaatakkoord van Parijs hebben zich verplicht tot taakstellende CO2 reducties, de rest kijkt rustig toe hoe die 61 hun economie en samenleving torpederen), heeft China vrijwel alle strategisch van belang zijnde mineralen in bezit (bron), weigeren de olieproducerende landen de olieproductie aan te passen aan de wensen van het westen, is sprake van een clash van politieke systemen in de wereld en zeer uiteenlopende wereldopvattingen, culturen en geloven. De wereld is alleen één voor bureaucraten. In werkelijkheid is de wereld totaal pluriform en vol tegengestelde belangen. Het is illusoir dat machtige landen hun positie opgeven. Wie dat veronderstelt is niet van deze wereld.
  • Voorstanders van globalisering denken de wereld technocratisch met “IT” en “KI” en andere technologie, topdown te kunnen besturen. Een marxistische centrale planeconomie aangestuurd door het internationale bedrijfsleven en ambtelijke apparatsjiks van de VN, Greenpeace, Artsen Zonder Grenzen en andere NGO’s. En wel zonder enige democratische controle. Een opmaat voor een onethische wereld vol willekeur en controle.
  • Globalisering heeft laten zien welke desastreuze gevolgen daarmee gepaard gaan.
    • Er is inmiddels sprake van globaal opererende kartels in sectoren als farmacie, voeding, verzorgingsproducten, fossiele brandstoffen, papierindustrie, tech, machinebouw, vliegtuigindustrie, etc. 
    • De marktmacht van deze “global” players is dusdanig dat zij marktbepalend zijn.
    • De afhankelijkheid van deze ondernemingen is beangstigend: indien een van hen, zoals Abbott voor babyvoeding, niet wil of kan produceren zijn de gevolgen meteen catastrofaal: lege schappen in de supermarkt.
    • Ondernemingen streven naar winstmaximalisatie. Onder andere door verplaatsing van activiteiten naar landen met de laagste sociale normen, de laagste lonen, de laagste eisen wat betreft het milieu en de laagste belastingdruk. Dergelijke grote ondernemingen zijn haast per definitie asociaal. Ook in het uitknijpen van lokale toeleveranciers. 
    • Door de globalisering is sprake van “geoptimaliseerde” productie- en logistieke ketens op basis van “just-in-time deliveries”. Uitgangspunt daarbij is het op basis van onderling vertrouwen en afspraken elimineren van tussenvoorraden in de ketens. De overheidsmaatregelen tegen de verspreiding van corona (lockdowns en bewegingsbeperkingen) hebben laten zien wat daarvan de gevolgen zijn. De momentele geopolitieke spanningen laten zien tot welke afhankelijkheden dit heeft geleid. Bijvoorbeeld van de levering van gas vanuit Rusland. Maar ook op het gebied van farmaceutische producten. Door de concentratie van activiteiten in landen of regio’s kunnen wereldwijde tekorten ontstaan als leveringen stagneren om economische of politieke redenen. Dat de wereld eenvormig en één is is een volstrekte illusie.
  • De door de globalisering ontstane onderlinge afhankelijkheden hebben dan ook niet geleid tot de “wereldregering” die globalisten wilden. Integendeel. De (geopolitieke) conflicten in de wereld zijn groter dan ooit. Er is sprake van een herschikking van de macht in de wereld (van unilateralisme onder leiding van de VS naar een multilaterale wereldorde (bron)) en er is tegen die achtergrond sprake van wereldwijde chaos waarin het westen kan vrezen overspoeld te raken door vluchtelingen, grote voedseltekorten in de wereld, hoge energierekeningen, hollende inflatie en lege schappen in supermarkten. Het is inmiddels ieder voor zich. Ondanks dat de globalistische apparatsjiks  alleen maar nog meer nietszeggende internationale conferenties kunnen houden en een volstrekt nutteloze multinationale bureaucratie opbouwen. Had de Volkenbond destijds 700 werknemers in Genève, de VN heeft er inmiddels 44.000. En dat is in het totaal van de globalistische bureaucratie nog slechts het topje van de ijsberg. 

Nogmaals, het idee van globalisering is een farce en stoelt op onrealistische uitgangspunten en veronderstellingen. En dat wordt nu keihard afgestraft door de mechanismen van economie en kapitaalmarkten. De wereld staat ideologisch, politiek en economisch dan ook aan de rand van de afgrond (bron).

De “perfect storm” voor een ongekende wereldwijde recessie

De “perfect storm” voor een ongekende wereldwijde recessie

Er komt een economische recessie. Een zware recessie. Een wereldwijde recessie. 
De ingrediënten daarvoor zijn hierna benoemd.

Inflatie
Oorzaak
Oorzaak van de inflatie is de ongekende monetaire geldverruiming (de hoeveelheid geld in omloop in de Eurozone is maar liefst met een factor 6 (!) vergroot ten opzichte van 2008, een en ander gecorrigeerd voor prijsstijgingen en economische groei) en “nul rentebeleid”. De geldhoeveelheid in de Verenigde Staten is alleen al de afgelopen twee jaar met maar liefst 38% gestegen!. Inflatie is als een ketchup fles: eerst komt er niets uit, maar op een bepaald moment is er geen houden meer aan.

Triggers
Inflatie komt in golven die binnen de monetaire ruimte worden veroorzaakt door “triggers” zoals:

1e golf: onbalans tussen vraag en aanbod door disruptie van productie- & logistieke ketens en gestegen grondstof-, transport- en energieprijzen

2e golf: sancties van het westen tegen Rusland naar aanleiding van de Oekraïne oorlog

3e golf: verder stijgende energieprijzen, energie maakt onderdeel uit van de kostprijs van alle producten waardoor een extra impuls aan de inflatie wordt gegeven

4e golf: (dreigende) lockdowns door overheden die daarmee de globale economie verder torpederen

5e golf: loon-prijs spiraal doordat werknemers compensatie eisen voor de gestegen prijzen waardoor de kostprijs van producten verder stijgt, etc.

6e golf: door corona en de Oekraïne oorlog is evident geworden dat het westen minder afhankelijk wenst te worden van onwelgevallige landen als het gaat om de aankoop van strategische grondstoffen zoals metalen en fossiele brandstoffen, alsmede technologische of farmaceutische goederen. Verplaatsing van winning en/of productie naar het westen of het aanleggen van strategische voorraden gaat gepaard met materiële prijsstijgingen/inflatie.

7e golf: door verzwakking van de EURO ten opzichte van de US dollar worden importen voor Europese landen duurder. Dit betreft onder andere voedingsmiddelen, fossiele brandstoffen en grondstoffen. Verdere inflatie is het gevolg.

8e golf: het versnellen van de energietransitie leidt tot additionele inflatie door verder stijgende energieprijzen. Een van de oorzaken is dat door het “elektrificeren van de samenleving” meervoudige productie infrastructuren en de daarbij behorende vaste kosten (afschrijvingen, personeel, onderhoudskosten, etc.) benodigd zijn. Niet alleen de kosten van investeringen en exploitatie van zonne- en windinfrastructuur maken deel uit van de kosten van energie, maar ook de kosten voor kernenergie/fossiele energie om energie te leveren voor als de zon onvoldoende schijnt of het onvoldoende waait. Hoger energieprijzen leiden hoe dan ook tot inflatie: energie maakt deel uit van de kostprijs van alle producten en diensten.

Wie beweert dat de inflatie tijdelijk is, weet niet waarover hij spreekt. Wie beweert dat de inflatie komt door “Poetin” weet ook niet waarover hij het heeft (bron). Daarnaast gaat het niet om de percentages maar de prijsstijgingen in EURO’s. Goederen die vandaag 10 EURO duurder worden en morgen 3 EURO duurder worden, worden per saldo blijvend 13 EURO duurder. Ook al daalt het percentage in de toekomst, de schade in termen van welvaartsverlies is aangericht.

Gevolgen van prijsstijgingen
Omdat sprake is van sterke prijsstijgingen in de energiekosten, huisvestingskosten (rente stijging en huurstijging en de boodschappen, moeten consumenten keuzes maken. De “nice to have” uitgaven worden dan herzien via besparingen en bij huishoudens met mogelijkheden daartoe lopen de spaartegoeden op. Een en ander leidt tot vraaguitval met een economische krimp tot gevolg. Soortgelijks is van toepassing bij de bedrijven: investeringen worden bij dusdanig stijgende prijzen (de prijzen van producenten in Duitsland over mei 2022 zijn bijvoorbeeld 30+ procent gestegen ten opzichte van vorig jaar) uitgesteld en kosten worden waar mogelijk bespaard. Een extra impuls voor economische krimp. De recessie wordt veroorzaakt door vraaguitval en investeringsuitval. In combinatie met een aantal navolgende ontwikkelingen.

Schulden
De totale collectieve globale schuld bedraagt momenteel ca. 3,3x het globale GDP. Een hoeveelheid schulden die onmogelijk meer kan worden opgebracht. Een hoeveelheid schulden die bij stijgende rente niet meer kan worden gefinancierd, de rentelasten zijn niet meer op te brengen.

Centrale banken staan buiten het speelveld en kunnen niet meer stimulerend ingrijpen
Het sinds 2008 gevoerde monetaire beleid van geldverruiming en een rente van nul (of negatief), heeft niet alleen zeer grote negatieve effecten gehad (tweedeling in de samenleving tussen mensen die hun inkomen verdienen op basis van vermogen en mensen die hun inkomen verdienen op basis van arbeid, bubbels in activa als onroerend goed en aandelenmarkten, afgesmolten pensioenreserves, afgesmolten spaartegoeden, ontwrichting van financieringsmarkten, etc.) maar er ook voor gezorgd dat het instrumentarium van de centrale banken om de economie te stimuleren geheel verbruikt is. Hoge inflatie leidt tot krimp, voor inflatiebestrijding zijn renteverhogingen nodig. Die kunnen echter niet of nauwelijks worden doorgevoerd omdat materiële rentestijgingen leiden tot verdere economische krimp en de hoge schuldposities onbetaalbaar worden. Geldverruiming ter stimulering is uitgesloten daar dit leidt tot hogere inflatie. En inflatie leidt weer tot recessie.

Overheden kunnen belastingen (ten opzichte van de enorme tekorten) onvoldoende verhogen omdat de inflatie de koopkracht al torpedeert en belastingverhogingen leiden tot politieke en sociale weerstanden. Daarom proberen overheden hun uitgavenprogramma’s te financieren door nóg meer schulden te maken. Schulden leiden echter niet alleen tot nog meer inflatie, maar leiden tot zware tekorten door de opgelopen rente. Overheden zouden, net als burgers en het bedrijfsleven, moeten bezuinigen maar willen dat om politieke redenen zo lang mogelijk uitstellen.Verdere inflatie ontstaat als gevolg van de wil van overheden “de economie te stimuleren”. In een tijd van volstrekte oververhitting van de economie leidt dat tot verdere opwaartse prijsdruk.

Derde wereld landen
Door de jarenlang gevoerde monetaire politiek van lage rente en geldverruimingen zijn derde wereld landen in de gelegenheid gekomen zich op de internationale kapitaalmarkten te financieren. Financieringen in USD, EURO, etc.. Deze landen hebben collectief te maken met de volgende effecten:

  • door de oplopende rente lopen de kosten van deze schulden sterk op
  • oplopende prijzen van energie, voedsel, grondstoffen, etc. 
  • voedselschaarste (met name door de sancties van het westen tegen Rusland) (bron)
  • terugval onder de armoedegrens
  • dalende wisselkoersverhoudingen van de eigen valuta met de wereldmunten
  • verslechterende financiële posities en risico van afwaardering van de kredietbeoordelingsratio’s (waardoor (her)financiering onmogelijk of veel duurder wordt door risico opslagen). Inmiddels liggen 95 van de 160 grootste landen in de wereld hebben een rating van lager dan “BBB”. BBB staat voor “veilig voor investeringen”. Circa de helft van die 95 landen staat voor een verdere afwaardering van de kredietwaardigheid. Daaronder ook bijvoorbeeld Portugal, Argentinië, India, Pakistan, Mexico, Hongarije, Brazilië, Indonesië, Zuid Afrika, etc. etc. Deze 95 landen hebben samen een GDP van 78% van het GDP van China!. Het is evident dat deze ontwikkeling de recessie verder zal aanwakkeren.

Globale recessie
Waren recessies vroeger altijd lokaal/regionaal van aard (recessie in Europa maar niet in de USA, etc.), de nu aanstaande recessie is voor het eerst van globale aard. Vele markten hebben een globaal karakter en inflatie in dergelijke markten (voedsel, energie, etc.) hebben globale effecten. Die derde wereld landen zijn daarbij het meest kwetsbaar. Er is decennia werk gemaakt van “globalisering” van de economie en daarvan wordt nu de prijs betaald.

Geopolitieke ontwikkelingen
Er is sprake van een tweedeling in de wereld tegen de achtergrond van de verschuiving van de macht in de wereld. De positie van de Verenigde Staten als “scheidsrechter van de wereld” en grootste economie van de wereld is ten einde. Grote delen van de wereld verzetten zich tegen het westen. Te zien in onder andere de participatie in de energietransitie (slechts 61 van 191 ondertekenaars van het Klimaatakkoord van Parijs hebben zich verplicht tot taakstellende CO2 reducties, de rest kijkt toe hoe dat afloopt. Bij die rest zitten de China en India… Alleen al China stoot meer CO2 uit dan alle andere industrielanden van de wereld samen. USA heeft wel getekend maar maakt er weinig werk van) en de sancties tegen Rusland naar aanleiding van de Oekraïne oorlog. Deze sancties zijn westerse sancties. Verreweg de meeste landen doen niet mee en vormen onderling nieuwe allianties en kopen goedkoop grondstoffen, voedsel en energie uit Rusland. Rusland heeft zelden zoveel nieuwe vrienden gekregen. 

Financiële crisis
Door de aanstaande recessie zullen de ontstane bubbels op de aandelen en vastgoedmarkt leeglopen. Op de internationale aandelenmarkten zien wij dat nu gebeuren. Ook de internationale vastgoedmarkten zullen kantelen. Kijkend naar het aantal huizen dat recent te koop komt te staan op Funda zien we dat ook gebeuren. Een van de problemen Het aantal transacties daalt. Het aantal transacties hoger dan de vraagprijs daalt sterk. Het kantelpunt ligt inmiddels achter ons. Gezien de ernst van de momentele ontwikkelingen zijn dalende huizenprijzen onafwendbaar. De oplopende hypotheekrente in combinatie met economische krimp (met alle gevolgen van dien, zoals insolventies, oplopende werkloosheid, etc.) zijn daar debet aan. Om huizen in een dergelijke situatie te kunnen slijten zal de prijs omlaag moeten. In de Verenigde Staten is de neergang van de huizenmarkt inmiddels zichtbaar.
Door een combinatie van verhoogde kredietrisico’s van financiële instellingen, economische krimp, insolventies, lagere transactievolumes, internationaal exposure van banken (bijvoorbeeld in Derde Wereld Landen) en onderlinge verwevenheid van de financiële sector (via vorderingen en schulden), dalende aandelen- en vastgoedmarkten en overige financiële spanningen, komt de financiële sector onder druk te staan. Een financiële crisis kan niet worden uitgesloten. 

Crisis Eurozone
De renteverschillen tussen de Verenigde Staten en de Europese Unie lopen op. De FED verhoogt sterker en sneller de rente dan de ECB. De ECB zit in de squeeze door de hoge schuldposities van de zuid Europese landen. Te grote renteverhogingen leiden tot insolventie van Frankrijk, Italië, Griekenland, Spanje en Portugal. Door de oplopende renteverschillen vindt echter grote kapitaalvlucht plaats van Europa naar de VS. Hetzelfde geldt voor China waar de overheid de rente verlaagt teneinde de economie te stimuleren en de enorme vastgoedsector in China overeind te houden. Gevolg: sterke kapitaalvlucht van China naar de VS. De EURO verliest navenant in waarde ten opzichte van de US dollar. Omdat veel internationale handel plaatsvindt in US dollar, worden inkopen voor de EU landen duurder. Onder andere betreft dit fossiele brandstoffen, strategisch belangrijke grondstoffen en voedingsmiddelen. Hogere inkoopprijzen leiden onafwendbaar tot verdere inflatie in Europa.

Als Rutte zegt dat “wij allen de gevolgen van de Oekraïne oorlog in de beurs zullen voelen” dan geeft hij voor het gemak Poetin de schuld van bovenstaande problematiek. Dat is echter ronduit gelogen. De problemen hebben een structurele oorzaak. Inflatie en recessie zijn geen natuurverschijnselen maar het gevolg van beleidskeuzes. Zij zijn het directe resultaat van het gevoerde overheidsbeleid en het beleid dat de centrale banken sinds minimaal 2008 hebben gevoerd. Nu is de tijd voor de afrekening via een economische “cold turkey”. Men kan burgers via fake news voor de gek houden maar de internationale markten niet.