Klappen voor de zorg. Voor de zorghelden.

Maar bepaald niet voor het management van de Nederlandse ziekenhuizen.

Voor wie de cijfers niet kent denkt op basis van krantenkoppen en praatshows al snel dat een zorginfarct of code zwart nabij is. Door corona zou een “stuwmeer” aan uitgestelde ziekenhuiszorg zijn ontstaan. 

De NZa (Nederlandse Zorg Autoriteit) schat dat gedurende de corona periode sinds maart 2020 tussen 340 en 380 duizend operaties zijn uitgesteld. Inmiddels is duidelijk geworden dat 40-50% daarvan niet meer hoeft te worden ingehaald (klachten zijn vanzelf verdwenen, overleden, etc.). Resteert dat Nederlandse ziekenhuizen en klinieken tussen 170 en 210 duizend operaties moeten inhalen. Uiteraard betreft dit geen spoedeisende of levensbedreigende uitgestelde zorg.

Media en ziekenhuizen presenteren de inhaalzorg behoefte als een groot probleem. 

Tussen 170 en 210 duizend operaties klinkt inderdaad overweldigend. Maar is het niet!

In pre-corona jaar 2019 zijn in Nederlandse ziekenhuizen 3,15 miljoen operaties uitgevoerd.
De nog te realiseren inhaalzorg is derhalve slechts 5,4% tot 6,7% van dat aantal. 

Omgerekend is dat tussen 11,3 en 14,0 behandeldagen, uitgaande van de capaciteit conform 2019. 

De capaciteit is in 2020 echter uitgebreid zoals uit de volgende cijfers uit jaarverslagen en jaarrekeningen van een willekeurig gekozen ziekenhuisorganisatie blijkt:

Cijfers liegen niet.

Ziekenhuis managers in Nederland zouden geen knip voor de neus waard zijn als zij een dergelijk beperkte extra belasting door inhaalzorg (maximaal 14 behandeldagen), niet binnen de beschikbare capaciteit kunnen wegwerken. Dat kan elke organisatie, zowel in profit als in non-profit. Zo niet, dan wordt het wellicht tijd dat Raden van Toezicht in actie komen en een afspraak maken voor een functioneringsgesprek. 

Het ligt voor de hand dat het gejammer van de ziekenhuissector wordt verklaard vanuit de eeuwige roep naar meer geld. Corona wordt dan kennelijk gezien als een nuttig argument om politiek iets in beweging te brengen. De pers gaat daar in hoge mate in mee.

Noot: de structurele roep om salarisverhogingen in de zorg staat hier los van. Salarisverhoging leidt normaliter niet tot meer productie uren of een hogere arbeidsproductiviteit.

Deel dit artikel: