Selecteer een pagina

In plaats van naar de oorzaken van de momenteel historisch hoge inflatie te kijken, zijn onverantwoordelijke politici, de ECB en linkse economen bezig “oplossingen” te zoeken in ongebreideld optimistische voorspellingen. De consumentenprijzen zullen blijven stijgen waarbij defacto sprake is van botte en schaamteloze onteigening van de normale man/vrouw.

Inflatie is geen spontaan verschijnsel. Inflatie is het gevolg van beleid. Inflatie is derhalve beleidsmakers aan te rekenen. Beleidsmakers die overloos geld drukken zonder dat daar economische productiviteit tegenover staat. Beleidsmakers die hun linkse hobby’s als energietransitie, de EU en de EURO vanuit hun “maakbaarheidsdenken” van de samenleving, monetair of via schulden financieren. Oeverloos geld drukken of het aangaan van ongekende schulden voor het financieren van projecten. Die maakbaarheidsillusie kent echter grenzen die bepaald worden door economische wetmatigheden en de reacties van de financiële markten. En uiteindelijk door de burger die het niet langer pikt.

Zie ook:

  • Beleid centrale banken funest en laakbaar. En een serieuze bedreiging voor onze welvaart (bron)
  • De ontluisterend falende rol van centrale banken (bron)
  • Topeconoom Hans-Werner Sinn: “We worden bedreigd door een enorme inflatiegolf” (bron)

Generaties politici, maar ook het gewone volk, hebben zichzelf lang voor de gek gehouden met het idee dat je duurzame welvaart kunt bouwen op schulden. Dat is een schijnwelvaart. Welvaart stoelt op reële productiviteitsgroei en niet op schulden. Het zijn tekenen van decadentie en verval zulks te ontkennen. Tel daarbij het immer groeiende aandeel van de overheid in de totale economische activiteiten van Nederland (en alle andere westerse landen). De overheid heeft steeds meer geld nodig. Zie ook: “Cuba aan de Noordzee”. 1 op de 3 banen in Nederland is inmiddels een baan in de collectieve sector! Tendens: stijgend. Om haar groei en maakbaarheidsprogramma’s te financieren loopt de overheid tegen grenzen aan. Het verhogen van belastingen (belangrijkste inkomstenbron van de overheid) leidt tot maatschappelijke weerstanden. De implicaties van het aangaan van schulden en verplichtingen (verplichtingen in de vorm van toekomstige sociale uitkeringsverplichtingen) begrijpt bijna niemand en is dus eenvoudiger te realiseren dan het blijven verhogen van de belastingen.

Terug naar de inflatie
Als u wilt begrijpen welke enorme inflatoire- en prijseffecten bijvoorbeeld het klimaatbeleid heeft dan verwijzen wij graag naar: 

  • Verborgen agenda van USD 150.000 miljard (bron)
  • Onverantwoord klimaatbeleid kost ons onze welvaart (bron).

Daarnaast is het zo dat centrale bankiers, politici en ook de spelers op de financiële markten veel te lang de risico’s van de enorm opgeblazen balanstotalen van de centrale banken hebben onderschat. Op basis van het gevoerde monetaire beleid hebben zich in het afgelopen decennium enorme zeepbellen in de activaprijzen gevormd. Met name op de vastgoedmarkt, maar ook op de beurzen. Op zoek naar rendement stroomde immense liquiditeit naar deze markten, waardoor vermogensbezitters rijker en rijker werden en de normale man met de gebakken peren zit. Afgesmolten pensioenen door nul of negatieve rente, tweedeling in de samenleving tussen mensen die hun inkomen verdienen uit vermogen versus mensen die hun inkomen verdienen uit arbeid, inflatie op spaargeld met een spaarrente van nul of minder, opgelopen staatsschulden die linksom of rechtsom terugbetaald moeten worden uit belastinginkomsten, onbetaalbare woningen en woningtekorten, etc..

Linkse economen en veel politici waren enthousiast over het nulrentebeleid. Opeens was staatsschuld zogenaamd “geen probleem” meer (schuld is echter schuld en die moet betaald worden). De financiële markten begonnen te disfunctioneren: rente is een vergoeding voor risico. De rente was negatief. Dus het risico ook? Kopers van ultra veilige Duitse staatsobligaties begonnen genoegen te nemen met negatieve rentes. Je leent geld uit aan de staat en krijgt er op termijn minder voor terug. Door deze bizarre werkelijkheid kwamen investeringen in het bedrijfsleven (dé groeimotor voor economische productiviteit en daarmee welvaart) onder druk te staan. Het bedrijfsleven voelt uiteraard aan: hier kan iets niet kloppen… Investeringen worden in een dergelijk klimaat uitgesteld.

Wie moet betalen? Juist, de burger.
Die moet uiteindelijk altijd betalen via belastingen en prijzen. Door de inflatie stijgen de consumentenprijzen tot ongekende hoogte. En de inflatie blijft stijgen. Als gevolg van verder stijgende energieprijzen, commodity prijzen voor voedsel, stagnatie in de productie- & logistieke ketens, etc. De burger moet betalen. Nu is de consumenten prijsinflatie tussen 6 en 7 procent. Maar u moet begrijpen dat elke verdere stijging hierbij opgeteld dient te worden. Dus in no time moet de burger 15-20% meer betalen voor de producten en diensten die hij wenst. Dat betekent in de volksmond dat iedereen 15-20% armer wordt. Inflatie is asociaal en leidt tot verarming. De welvaart stijgt dus niet maar daalt door dit beleid. Inflatie is botweg onteigening.

Gevolgen…
De overheid, waaronder de centrale banken zijn er niet voor de burger. En dat is zeer onwenselijk, want de burger is de bestaansgrond van de overheid. Deze hoge inflatie leidt tot reacties bij de burger. Als je aan zijn/haar beurs komt, wordt de burger boos en opstandig. En dat is terecht. Dat zal leiden tot verdere ondermijning van het draagvlak voor de overheid in het algemeen (bron) en draagvlak voor doorgeslagen linkse hobby’s in het bijzonder. Te denken aan de energietransitie, de EURO en de EU.

close

Vind u een Moreel Kompas ook zo belangrijk? Meld u dan geheel vrijblijvend aan voor onze wekelijkse nieuwsbrief.
Deel dit artikel: