Selecteer een pagina

Mensen omarmen graag een absoluut geloof omdat absolute overtuigingen eenvoudig, gemakkelijk te begrijpen zijn en ons een vals gevoel van veiligheid bieden. Binaire standpunten zijn psychologisch geruststellend, waardoor we ons verzekerd en in control wanen. En hoe meer we denken in control te zijn, hoe zekerder we ons voelen en hoe meer we ons bevestigd voelen in onze opvatting. Intelligente mensen hebben de eigenschap te twijfelen aan standpunten, domme mensen zijn daartoe niet in staat.

Absoluut en binair denken is gevaarlijk. Het is bijvoorbeeld de oorsprong van rassenhaat, ridiculisering van andere meningen, het verklaren van mensen met een andere opvatting tot ‘wappie’, het toeslagen schandaal, etnisch profileren, uitsluiting en genocide.

Bij absolute uitspraken is het oppassen geblazen. Bij uitspraken als “volgens de wetenschap…” weet je dat we te maken hebben met een sekte, niet met wetenschap. Wetenschappers twijfelen aan waarnemingen en theorieën, politici niet. Volgens wetenschappers bestaan er geen zekerheden, politici laten liever geen ruimte voor afwijkende opvattingen van het gevoerde beleid. Echte wetenschappers zijn schrander en stellen zich met hun twijfel kwetsbaar op, politici zijn dom, eenparig en gericht op behoud van de eigen positie. Wetenschappers zijn onafhankelijk, politici streven de eigen belangen na. 

Dit wetende is helder dat verklaringen van regeringen over “klimaatneutraliteit” en “zero CO2” emissie gevaarlijk zijn. Omdat ze absoluut zijn en leiden tot demonisering van afwijkende opvattingen. Het is echter onmogelijk tot de waarheid te komen zonder zich open te stellen voor andere of nieuwe opvattingen en feiten. Dogma’s sluiten zich per definitie af van voortschrijdend inzicht. En dat zien wij niet alleen op het gebied van het klimaat.

Op basis van bovenstaande is sprake van “absolute” overheidswaarheden en dogma’s die niet in twijfel mogen worden getrokken op de volgende gebieden:

  • COVID
  • Klimaatverandering (CO2-uitstoot en “netto nul”)
  • Oekraïne
  • Black Lives Matter
  • LHBTQA+ gender
  • Woke
  • Immigratie
  • Biden deugt.

Wie deze onderwerpen bekritiseert wordt geridiculiseerd en verketterd. Overheden zijn als de dood voor tegengeluid en schuwen de meest draconische maatregelen niet, waaronder het stelselmatig laten volgen van personen met een opvatting die niet geheel overeenkomt met het gevoerde overheidsbeleid (bijvoorbeeld Maurice de Hond in de coronacrisis; let wel, niet omdat sprake is van terrorisme, maatschappij ondermijning of misdaad in het algemeen maar omdat zijn opvattingen niet in lijn waren met het gevoerde overheidsbeleid!), het blokkeren van banksaldi van sympathisanten van demonstrerende truckers in Canada en het onder druk zetten van de media teneinde verspreiding van afwijkende geluiden te onderdrukken. Bijvoorbeeld door te dreigen met het stoppen van advertentiebijdragen of het strenger reguleren van de media. 

Wetenschappers (die per definitie vrije denkers geacht worden te zijn) worden onder druk gezet op universiteiten. Afwijkende publicaties worden verboden of er worden onderzoeksgelden geschrapt. Wetenschap is niet meer en niet minder dan een ordinair verdienmodel. Niets verheffends aan. Wetenschappelijk onderzoek wordt vrijwel geheel gefinancierd uit overheidsmiddelen of het bedrijfsleven. In een dergelijke setting is het slecht voor de academische loopbaan te publiceren contrair aan de belangen van het financierende bedrijfsleven of de beleidslijnen van de financierende overheid. Onafhankelijk wetenschappelijk onderzoek is in hoge mate een wassen neus geworden. Wie betaalt bepaalt, zo eenvoudig is het per saldo. Recalcitrante onderzoekers en vrije denkers hebben in een dergelijke setting geen fijn leven.

Feiten en realiteiten
Feiten, afwijkende meningen, openheid, twijfels en voortschrijdend inzicht brengen samenlevingen en overheden normaliter terug naar de realiteit. Mao’s China heeft haar dogmatische streven naar een gecentraliseerde landbouw nooit opgegeven. Elke discussie werd gesmoord. Overheidsapparatsjiks kennen geen zelfreflectie of twijfel. De centrale drijfveer van de overheid is het in stand houden van de overheid zelf. Daarin past niet het besef en het toegeven dat ingezette beleidslijnen fout zijn. Nee, het regime van Mao hongerde eerst tientallen miljoenen mensen uit en pas toen de evidente werkelijkheid absoluut niet meer kon worden ontkend, was er enige ruimte voor afwijkend beleid. De geschiedenis is vol met dergelijke voorbeelden.

Terug naar het mantra over de CO2-uitstoot die naar nul moet en een “duurzame” toekomst.

Nog nooit in de menselijke geschiedenis wordt collectief overgegaan van een dichtere energievorm (hout -> biomassa -> steenkool -> olie -> aardgas -> uranium: biomassa heeft een hogere energiedichtheid dan hout, steenkool een hogere energiedichtheid dan biomassa, etc.) naar een minder dichte energievorm. En dat bij een gestaag groeiende wereldbevolking met mensen die allemaal – terecht – welvaart willen. Het is asociaal en abject opkomende landen waar de bevolkingsgroei sterk is, welvaart en een menselijk leven te ontzeggen. Wat leert de geschiedenis namelijk:in tijden dat werd overgegaan van een minder energiedichte vorm naar een meer energiedichte vorm, leidde dat tot:

  • lagere energieprijzen
  • hogere energieleverzekerheid
  • hogere productiviteit
  • verlaagde inflatie (de twee gaan hand in hand)
  • stijgende levensstandaard.

Het spreekt voor zich dat door het tegenovergestelde te doen, we het volgende zullen zien:

  • hogere energieprijzen
    door hogere infrastructuur kosten, hoge investeringen (niet alleen in zon en wind maar ook in fallback infrastructuur voor als de zon niet schijnt en het niet waait), door de lage energiedichtheid van zon en wind zijn onevenredig veel meer installaties nodig dan bij toepassing van energiedichte bronnen. Overschotten bij de productie van elektriciteit moeten tegen een negatieve (subsidie) prijs worden afgezet. Duitsland is al wat verder met wind en zon energie en heeft inmiddels de hoogste elektriciteitsprijzen ter wereld.
  • lagere energieleverzekerheid
    opslag van elektrische energie in de massaliteit die benodigd is is economisch niet haalbaar. Omzetting in waterstof bijvoorbeeld leidt door de inefficiency van de omzetting van elektriciteit naar waterstof en weer terug naar stroom indien benodigd tot een prijsstijging met een factor 4. 
  • lagere productiviteit
    hoge energiekosten leiden tot hogere kosten in de productie en transport van goederen (en diensten) waardoor de arbeidsproductiviteit daalt en de internationale concurrentiepositie wordt ondermijnd (China, India, etc. doen niet mee met het “zero CO2” beleid)
  • toegenomen inflatie
    energie zit overal in, een stijgende energieprijs leidt dus tot inflatie. Daarnaast is sprake van dusdanig grote benodigde investeringen dat de financiering daarvan extra inflatoire effecten heeft (bron)
  • dalende levensstandaard.
    het is evident dat de levensstandaard daalt bij hogere kosten, hogere inflatie en afgenomen leverzekerheid. En voor Europa zeker aangezien haar concurrentie positie ten opzichte van het verre oosten volledig geweld wordt aangedaan.

Dit zijn de feiten. U vindt desgewenst op deze website een veelheid van artikelen over dit onderwerp met nadere duiding en onderbouwing: hier

Epiloog
Het mantra van de overheid over het klimaat heeft dramatische gevolgen voor de welvaart en onze rol in de wereld. Omdat het alleen in het westen wordt nagestreefd levert het niet véél op voor het klimaat, niet een béétje, maar núl op voor het klimaat. Er zal geen liter olie minder worden opgepompt in olieproducerende landen. Die landen hebben inkomsten nodig om hun hofhouding in stand te houden en het volk een minimale welvaart te bieden. Ook sjeiks hebben net als westerse overheidsapparatsjiks slechts één doel: zichzelf in stand houden. De olie die wij minder gebruiken gaat gewoon naar niet westerse afnemers. Als de prijs zou dalen wordt zelfs meer opgepompt. En opgepompte olie leidt tot CO2 uitstoot, zo simpel is het. Hetzelfde geldt voor steenkool, bruinkool en gas. Als de CO2 uitstoot een wereldwijd probleem is, wordt er niets opgelost op deze manier. Zero CO2 leidt tot zero CO2 besparing. Maar wel tot structurele, ernstige verarming van het westen.  

Absolutistisch overheidsbeleid leidt tot rampen. Niet alleen onder Mao maar ook in het westen. 

close

Vind u een Moreel Kompas ook zo belangrijk? Meld u dan geheel vrijblijvend aan voor onze wekelijkse nieuwsbrief.
Deel dit artikel: