Selecteer een pagina

We zijn getuige van de herschikking van de wereldorde. Een herschikking niet alleen in geopolitieke zin, maar een herschikking van de wereldwijde toeleveringsketens en een andere kijk op globalisering. 

De economische globalisering, waarbij op basis van verhoudingen in kostprijzen een schikking in de wereldwijde economische activiteiten heeft plaatsgevonden, is ten einde. Door corona maar ook door de momentele Oekraïne crisis zijn de politieke en economische afhankelijkheden in de logistieke ketens volstrekt helder geworden. De fijnmazige en geoptimaliseerde logistieke ketens blijken niet bestand tegen dergelijke disrupties. Concepten als “Just-In-Time” deliveries zijn alleen toepasbaar in een rustige en bovenal voorspelbare wereld. We staan dan ook aan de vooravond van zeer dramatische en onvoorspelbare wijzigingen in de globale supply chains. Het globaliseringsdenken heeft haar langste tijd gehad. En terecht: het was tot voor kort volstrekt ondenkbaar dat grote delen van de Europese automobielindustrie stagnaties in de productie ervaren omdat onderdelen niet leverbaar zijn als gevolg van voornoemde disrupties. Het is daarnaast een vorm van uitbuiting, “a race to the bottom” en volstrekt onethisch om op globaal niveau te komen tot de allocatie van de productie van goederen op díe plekken waar kosten en (ontbreken van) sociale en milieuwetgeving het meest gunstig zijn voor de kostprijs.

Als gevolg van de afgekondigde maatregelen tegen Rusland (blokkeren internationale betalingen met Rusland, confisceren van Russische eigendommen in het buitenland, de steun die Rusland van China krijgt, blokkeren internationale transporten en reizen, etc.) krijgt het “omdenken” inzake globalisering een versnelling. Er ontstaan nieuwe handels-, betalings- en financieringsstromen. En logistieke stromen. Deze ongekend zware maatregelen hebben een olievlekwerking in de verdichte internationale zakelijke netwerken. En heeft het risico van zeer ongewenste bijwerkingen. Het blokkeren van buitenlandse tegoeden van Russische banken bijvoorbeeld kan majeure impact hebben op de stabiliteit van het financiële stelsel in totaliteit omdat die banken uitgebreide financiële relaties hebben met Westerse banken en landen en lopende handelstransacties onmogelijk kunnen maken. Men kan Rusland uitsluiten van betalingssysteem Swift, maar Rusland en China hebben onderling een eigen systeem voor afhandeling van internationale betalingen. Kun je met de roebel niet meer internationaal betalen, dan doen we het via bitcoin.

Als dergelijke effecten zich verspreiden zullen we geconfronteerd worden met de reële mogelijkheid van een versplinterde wereldeconomie, waarin geopolitieke allianties, energie- en voedselstromen, valutasystemen en handelsroutes worden gewijzigd. Een en ander zal na een transitie fase leiden tot regionalisering in plaats van globalisering. Min of meer autarke regio’s als Europa, Noord Amerika, het verre Oosten. De EU stimuleert inmiddels bijvoorbeeld “een eigen chip industrie” teneinde de afhankelijkheid te reduceren.

Hele toeleveringsketens zullen worden geherstructureerd, met nieuwe bronnen en partners in het belang van morele-, politieke-, zakelijke- en veiligheidsoverwegingen. Tijdens deze transitie zal sprake zijn van een enorme volatiliteit en onvoorspelbaarheid. Deze transitie zal leiden tot structureel hogere prijzen voor zowel industrie als consumenten. Momenteel is sprake van conjuncturele inflatie, daar komt een structurele inflatie bovenop.

De toekomstige marktwinnaars zijn díe ondernemingen die investeren in supply chain-infrastructuur en betrouwbare, westers-vriendelijke productielocaties.

De door de Wereldhandelsorganisatie en het World Economic Forum gepropageerde globalisering duurde decennia maar kwam pas echt van de grond toen China in 2000 toetrad. Die denkwijze is nu voorbij. De afhankelijkheden zijn te groot en onwenselijk. Het is toch absurd dat bijvoorbeeld vrijwel alle medicijnen in het Westen worden geproduceerd in China en met name India? 

Het idee van de “maakbaarheid” van een globale samenleving is een illusie. Cultureel, politiek, democratisch en nu dus ook economisch. Hiermee vervallen alle pijlers van het neo-communistische en technocratische denken van het World Economic Forum (bron) (bron).

close

Vind u een Moreel Kompas ook zo belangrijk? Meld u dan geheel vrijblijvend aan voor onze wekelijkse nieuwsbrief.
Deel dit artikel: