Selecteer een pagina

Belangrijk element in de energietransitie gericht op het uitbannen van CO2, is de toepassing van elektrische voertuigen (EV’s). Dit streven leidt echter tot de ergste humanitaire misstanden ter wereld. De grondstoffen die benodigd zijn voor de productie van de accu’s worden gedolven en geproduceerd in mensonterende omstandigheden.

Om een redelijke hoeveelheid electrisch vermogen per kilogram batterijgewicht te verkrijgen, gebruiken EV fabrikanten over het algemeen verschillende vormen van Lithium-ion (Li-ion) batterijen. Voor deze accu’s wordt niet alleen intensief gebruik gemaakt van het zeer reactieve metaal lithium (Li), maar ook van nikkel, kobalt, aluminium, grafiet en mangaan. Tesla vervangt inmiddels uit kostenoverwegingen aluminium (Al) door mangaan.

De ambitie om alle fossiele mobiliteit te vervangen door electrische voertuigen gaat gepaard met een ongekende behoefte aan voornoemde grondstoffen. Laten we eens kijken naar de bronnen van slechts drie van deze stoffen – lithium, kobalt en grafiet.

In een normale Li-ion accu van 500 kg zit ongeveer 13 kg lithium. Omdat lithiumpekel meestal minder dan 0,1% lithium bevat, is ongeveer 13.000 kg pekel nodig voor de productie van die 13 kg puur lithium. Lithiumpekel wordt met name gewonnen in Tibet en de hooglanden van Argentinië-Bolivia-Chili (volgens de U.S. Geological Survey wordt 58% van de lithiumreserves van de wereld gevonden in Chili) bekend als de ‘lithiumdriehoek’. De lithiumproductie in Tibet is niet bepaald ‘ecologisch verantwoord’ getuige de vele dode, giftige vissen en karkassen van koeien en yaks die in de Liqi-rivier drijven. De Ganzizhou Rongda Li mijn in Tibet is er debet aan dat deze rivier als volledig vergiftigd is te beschouwen.

Tibet

Ook de inheemse volkeren in de lithiumdriehoek worden geconfronteerd met vervuilde rivieren die echter ook benodigd zijn voor menselijke consumptie, veebewatering en irrigatiesystemen. 

[accus5]

Chili

Er liggen grote hoeveelheden zoutafval ontstaan uit de lithium productie uit lithiumpekel. Een rapport met de titel “COMMODITIES AT A GLANCE Special issue on strategic battery raw materials” uitgegeven in 2020 door de Conferentie van de Verenigde Naties over Handel en Ontwikkeling legde uit: 

Inheemse gemeenschappen die al eeuwenlang in de Andesregio van Chili, Bolivia en Argentinië wonen, moeten het opnemen tegen mijnbouwbedrijven als het gaat om toegang tot gemeenschappelijk land en water. De mijnbouw verbruikt enorme hoeveelheden grondwater om de lithiumpekel uit geboorde putten te pompen en dat in een van de droogste woestijngebieden ter wereld. Schattingen laten zien dat ongeveer 1,9 miljoen liter water nodig is voor de productie van een ton lithium. In het Chileense Salar de Atacama verbruiken lithium en andere mijnbouwactiviteiten 65 procent van het water in de regio. Dat heeft een grote impact op lokale boeren – die quinoa verbouwen en lama’s houden – in een gebied waar sommige gemeenschappen al water van elders moeten krijgen.

Een Li-ion accu van 500 kg bevat meestal ook ongeveer 15 kg kobalt. Kobalterts bevat gemiddeld ca. 0,1% kobalt. Dit betekent dat ongeveer 15.000 kg erts gedolven en verwerkt moet worden om 15 kg kobalt te krijgen. Met 50% van de wereld kobaltreserves draagt de Democratische Republiek Congo momenteel bijna tweederde bij aan de wereldwijde kobaltproductie. Dit veroorzaakt enorme humanitaire misstanden. Congo heeft minstens 40.000 kinderen – soms 4 jaar oud – die met hun ouders voor minder dan $ 2 per dag in de kobaltproductie werken. Ze worden psychologisch onder enorme druk gezet, zijn financieel volledig afhankelijk en lopen grote fysieke risico’s. Ingenieur en energieconsultant Ronald Stein en Todd Royal, een onafhankelijke adviseur voor openbaar beleid die zich richt op de geopolitieke implicaties van de energietransitie, gaan op dergelijke humanitaire misstanden in in hun boek Clean Energy Exploitations – Helping citizens understand the environmental and humanity abuses that support ‘clean’ energy“:

Instortende mijnen, constante blootstelling aan giftig, radioactief water, stof en voortdurende inademing van lucht besmet met kobalt, lood, uranium en andere zware metalen, zodat westerse burgers zich goed kunnen voelen over hun Tesla of windturbine. Kobalterts wordt vrijwel exclusief naar China gestuurd, omdat een van de grotere mijnen in Congo de Chinese Congo Dongfang International Mining Company is.”

Congo

Congo

Een accu van 500 kg bevat daarnaast bijvoorbeeld 55 kg grafiet. Bij een concentratie van 10% moet voor elke batterij 550 kg erts worden gewonnen en verwerkt. China produceert nu ongeveer 70% van de wereldwijde hoeveelheid natuurlijk grafiet. Dorpelingen die in de buurt van grafietbedrijven in de betreffende provincies in Noordoost-China wonen, klagen over zaken als gewasschade, huizen en terreinen bedekt met roet en vervuild drinkwater.

Er kan niet genoeg aandacht zijn voor de schokkende humanitaire en ecologische “bijvangst” van het gevoerde westerse beleid. Het is abject en volstretkt onethisch dat de westerse elite kan “grandstanden” (“kijk mij eens deugen…”) over de rug van de allerarmsten op aarde. Wegkijken kan niet meer.

Daarnaast speelt er nog iets anders: de elektrificatie van het vervoer heeft naast humanitaire en ecologische gevolgen, grote geo-politieke en praktische complicaties. Lees het in: China heeft ons “bij de ballen”: de 50 cruciale mineralen die geo-politiek en uitvoerbaarheid van de energietransitie bepalen.

close

Vind u een Moreel Kompas ook zo belangrijk? Meld u dan geheel vrijblijvend aan voor onze wekelijkse nieuwsbrief.
Deel dit artikel: